Od 1576 ukazywały się wersje angielskie, w Londynie ukazało się ostatnie wydanie podręcznika (1649).

W twórczości pedagogicznej Macropedius był zwolennikiem idei Erazma z Rotterdamu (Desiderius Erasmus). Był wybitnym znawcą języków i literatur klasycznych, Biblii i Ojców Kościoła. Liczne wznowienia i przedruki jego dzieł w Holandii, Niemczech, Francji i Anglii dowodzą, że cenili go współcześni, a także następne pokolenia. Jego działalność nauczycielska przyczyniła się do przemiany modelu edukacji. Zasłużył się w poszerzeniu znajomości języka greckiego jako podstawy do lektury oryginału Nowego Testamentu i literatury greckiej. Jednak największą sławę zawdzięcza swoim dwunastu dramatom. Jest zaliczany do największych dramaturgów nowołacińskich.

Asotus (1510, Syn marnotrawny, De verloren Zoon) jest przykładem dramatu biblijnego, inscenizuje przypowieść nowotestamentową. Sztukę wystawiano w Trinity College w Cambridge i na uniwersytecie w Pradze. Andrisca to komedia o dwu kobietach dominujących nad mężami – temat wykorzystany pół wieku później przez Shakespeare’a (Poskromienie złośnicy). Bassarus to farsa mięsopustna. W 1539 r.