Owa otwartość zaowocowała w fin de siècle’u mnogością nurtów artystycznych, różnorodnością przyjmowanych postaw: od ucieczki w samotność, po tworzenie najróżniejszych cyganerii, gdzie gromadzili się podobnie myślący. Bohemy, dla wyrażenia swych poglądów, organizowały kabarety, jak otwarty 18 listopada 1881 roku „Le Chat Noir” (wym. []).

W 1881 roku Paul Bourget opublikował Teorię dekadentyzmu (), w której nie brak odwołań do życia i twórczości parnasisty i kultywatora estetyki symbolicznej Charles’a Baudelaire’a. Baudelaire uznawany jest za duchowego patrona dekadentów końca XIX wieku.

Francuscy literaci wpisujący się w nurt fin de siècle’u to: Paul Verlaine, Arthur Rimbaud, Stéphane Mallarmé, Tristan Corbière, Joris-Karl Huysmans. W latach 1886–1889 ukazywało się pismo, na którego łamach publikował Verlaine „Le Décadent”, założone przez Anatole’a Baju. Brytyjskim odpowiednikiem francuskiego fin de siècle’u jest ruch zwany estetyzmem (). Angielscy dekadenci końca XIX w. to: Arthur Symons, Oscar Wilde, Ernest Dowson i Lionel Johnson.