Fin de siècle w sztukach wizualnych W malarstwie i rzeźbie odpowiedzią na społeczne uwarunkowania i rzeczywistość dominującą nad człowiekiem stały się z jednej strony kontemplacja piękna, a więc estetyzm, np. secesji, z drugiej strony uwypuklenie mocy i energii życia, a więc bergsonowski élan vital, czy też kult nietzscheańskiej woli mocy.
thumb|Wyspa umarłych, wersja berlińska z 1883, Arnold Böcklin thumb|Fowizm: Widok Agay, ok. 1905, Albert Marquet thumb|Ekspresjonizm: Krzyk, 1893, Edvard Munch Dziełem par excellence z epoki fin de siècle’u jest symboliczny obraz Wyspa umarłych szwajcarskiego artysty Arnolda Böcklina, uważanego za jednego z ojców symbolizmu i dekadentyzmu w malarstwie europejskim. Odrealniony pejzaż, tajemnica i potęga śmierci, nadchodząca bezczasowość ukazują perspektywę prawdziwego pokoju i piękna.