Item est ibi una curia militaris quae de agris suis praedialibus decimat plebano et ecclesiae de Korzkew.” („Liber beneficiorum”)
Właściciele Naramy byli rycerzami podległymi władcy Polski. Dlatego też, kiedy król Polski prowadził wojnę, byli zobowiązani nie tylko wziąć w niej udział, ale także odpowiednio uzbroić siebie oraz swoich podwładnych. Ponieważ w Naramie było coraz więcej szlacheckich potomków właścicieli, z powodów ekonomicznych wielu z nich emigrowało z niej. Kupowali, dostawali w nadania lub dzierżawili ziemię w innych częściach Rzeczypospolitej lub krajów ościennych, a także zostawali żołnierzami, kształcili się i zostawali uczonymi lub wybierali stan duchowny.
Emigrując z Naramy „zabierali” ze sobą nawisko „de Narama” „z Naramy”, czyli Naramski. Stąd to nazwisko można spotkać nie tylko w Polsce, Litwie, Białorusi czy Ukrainie, ale praktycznie na wszystkich kontynentach.