Od nazwy Narama wywodzi się również odmiana nazwiska Narębski lub Narembski. Wynika to z tego, że dopiero w latach 1514–1515 została wydana książka „Orthographia seu modus recte scribendi et legendi Polonicum idioma quam utilissimus” w której określono zasady polskiej ortografii. Oprócz innych liter ze znakami diaktrycznymi wprowadzono również „ę” na oznaczenie samogłoski nosowej „en, em”. Litera ę (e z ogonkiem) była używana w języku łacińskim od XII wieku jako „E caudata”, dla oznaczania „æ” (czyli dźwięku pośredniego pomiędzy „a” i „e”). Zatem przed 1515 rokiem zapisane nazwisko Naręmski należało jako „Naræmski”, ale już po reformie ortografii Naręmski czytało się jako Naremski lub Narębski z nosowym „ę”. Litera „b” wstawiona do nazwiska wynika ze specyficzności dialektu krakowskiegoPrawdopodobne pochodzenie nazwy „Narama”..
W 1581 roku Stanisław Narębski (Naramski) podzielił Naramę na dwie równe części i obdarował swoich synów Stanisława jr. i Jana. Obydwaj bracia mieli z tego majątku spłacić swoją siostrę Dorotę.