Już na przełomie XIV i XV wieku, Niechobrz znany był jako miejsce gdzie wydobywano kamień mioceński, szczególnie poszukiwany przez artystów pracujących na potrzeby rzeźbiarskiej sztuki sakralnej. Z 1589 roku pochodzi pierwsza wzmianka o istniejącym tutaj piecu do wypalania wapna. Na tzw. Libówce kamień wapienny wydobywano do II wojny światowej, sporadycznie także później. Z tamtych czasów zachowały się ślady kamieniołomów i nazwy terenowe: „Piecowiska”, „Na Piecach” – wskazujące gdzie dawniej wydobywano bądź wypalano wapień. W pierwszej połowie XV wieku byli w Niechobrzu płóciennicy z własnym blechem pracujący na rzecz odbiorców w Rzeszowie. Niechobrz oraz Zgłobień w XV wieku prawdopodobnie należały do parafii w Nockowej. Dopiero w 1595 roku wraz z wybudowaniem świątyni pod wezwaniem św. Andrzeja utworzyły autonomiczną organizację parafialną z siedzibą w Zgłobniu. W jej skład wchodziła Wola Zgłobieńska oraz Niechobrz. Na początku zaś XVI wieku wieś z dwoma karczmami, młynem i kilkoma sadzawkami należała do parafii w Zabierzowie. W połowie XVI wieku wieś zmieniła nazwę na – Niechoprz. Na rozwoju gospodarczym wsi w XVII wieku zaważyły liczne wojny i najazdy, które dotknęły te okolice w XVII i I połowie XVIII wieku. W 1624 roku dotarł w te strony wielki, szczególnie niszczycielski najazd tatarski po wodzą Kantymira Murzy.