w 1882 roku rozpoczęto jej elektryfikację. W latach 80. XIX wieku należała do największych zakładów przemysłowych w powiecie radomszczańskim. W 1876 roku zatrudniała 367 robotników. Pod koniec XIX wieku Silniczka miała wyraźnie złożoną strukturę osadniczą – Słownik geograficzny Królestwa Polskiego wymieniał oddzielnie wieś, folwark oraz osadę fabryczną. Sama wieś liczyła wówczas 508 mieszkańców, folwark 67, a osada fabryczna 236 mieszkańców.

Rozwój cukrowni sprawił, że w drugiej połowie XIX i na początku XX wieku Silniczka stała się niewielkim ośrodkiem przemysłowym. Zakład dawał zatrudnienie kilkuset osobom i wpływał na funkcjonowanie okolicznych folwarków, w których zwiększano areał upraw buraka cukrowego. Działalność cukrowni załamała się podczas I wojny światowej; w 1915 roku zakład przestał prowadzić produkcję i nie został później odbudowany.

W pierwszych dniach kampanii wrześniowej doszło w Silniczce do zbrodni na ludności cywilnej. 5 września 1939 roku żołnierze niemieckiego Wehrmachtu rozstrzelali sześciu mieszkańców wsi za podjęcie próby pochowania poległego polskiego żołnierza. Wydarzenie upamiętnia tablica znajdująca się przy dawnej kaplicy ariańskiejJózef Fajkowski, Jan Religa, Zbrodnie hitlerowskie na wsi polskiej 1939-1945, Warszawa 1981, s.