Kartuzi dokonali także przenesienia młyna z Goręczyna do Somonina. W latach 1562–1565 administrował nim prokurator klasztorny, od którego młynarz pobierał swoją daninę. W 1570 roku młyn znalazł się w rękach dzierżawcy, który w ramach czynszu ofiarowywał dwa łaszty żyta. Pod sam koniec XVI wieku zbudowano na Raduni tartak, tzw. „piłę”. Spalił się w 1619 roku, lecz 2 lata później go odbudowano. Tartak był na pewno czynny w latach 1645, 1662 i 1670. W 1603 roku folwark somoniński został wydzierżawiony Hansowi Albrechtowi Krachtowi na okres trzech lat, wraz z czterema innymi wsiami. Dzierżawa wynosiła 800 zł. Kracht mógł używać drzewa (zwłaszcza dębiny), karczować rocznie 800 morg lasu. Otrzymał koncesję na warzenie piwa na własne potrzeby, miał też wiele obowiązków, w tym m.in.: tarcie w tartaku drzewa klasztornego, przekazywanie proboszczowi po 1 korcu żyta, jęczmienia i owsa z każdej włóki, nieobciążanie podwładnych pańszczyzną ponad miarę utrzymania budynków w porządku. Inwentarz miał pozostać po upływie dzierżawy w tej samej ilości. Młyn miał pozostać pod zarządem kartuzów.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Somonino · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.