Oswobodził je także od wszelkich ciężarów i służebności.
W 1474 roku Elżbieta i Jan oddali kartuzom drugie połowy tych wsi za 350 grzywien. Pieniądze podzielili na członków rodziny. Obie wioski znalazły się pod władztwem klasztoru.
Nowożytność Somonino jako własność kartuzów Do 1500 roku Somonino było wsią czynszową, potem folwarkiem klasztornym. Na folwarku osadzono zagrodników zwanych chałupnikami. Nastąpiło wtedy wyrugowanie włościan i sołtysa (wieś miała prawa sołeckie od 1482 roku); było to wówczas rzadko spotykane (zdarzało się tak tylko w kryzysowych przypadkach, np. epidemii). Urządzając folwark wzorowano się na już istniejącym, przyklasztornym. Obydwa znalazły się we wspólnym zarządzie i trwało to do 1693 roku. Somoniński folwark rozwijał się głównie w okolicach obecnych ulic Do Młyna, Plażowej i Siemiana (w bliskiej odległości od tego miejsca położony jest obecnie kościół).