Zastaw kasztelanii trwał do 1282 roku, kiedy książę Mściwoj II uchylił poprzedni układ i przywrócił biskupowi dawne dziesięciny. Do opanowania Pomorza przez Krzyżaków w 1308 roku, według nowego podziału administracyjnego, Somonino należało do wójtostwa tczewskiego, a w nim do okręgu kościerskiego. W publikacji Płowce 1331 odnotowano fakt, iż w sierpniu 1308 roku armia brandenburska zmierzająca w stronę Gdańska przechodziła m.in. przez tereny Somonina. W 1330 roku Krzyżacy zamienili opłaty snopowe na opłatę pieniężną.
Kolejna potwierdzona wiadomość o Somoninie pochodzi z 1380 roku. Wielki mistrz krzyżacki Winrich von Kniprode przyznał całe Somonino i pół Goręczyna braciom o imionach Nitschin (Mikołaj) i Barczelow (Bartłomiej), rycerzom (Somonino liczyło 60 włók chełmińskich, czyli około 1080 hektarów – ponad dwa razy więcej niż obecnie). Mieli obowiązek służby rycerskiej, jednakże uwolnił ich od podatków i służb, do których zobowiązane były inne dobra na polskim prawie osadzone. W 1462 roku Somonino przeszło na prawo niemieckie, kiedy rycerz Maciej sprzedał połowę Somonina i Goręczyna kartuzom. Transakcji tej dokonano za zgodą matki Macieja Elżbiety i jego brata Jana. W 1476 i 1478 roku król Kazimierz Jagiellończyk dokonał potwierdzenia tej inwestycji, przenosząc równolegle tę posiadłość z prawa polskiego na prawo chełmińskie.