Otto korzysta z metody analizy która polega na: Wyizolowaniu, określeniu i koncentracji na zjawisku religijnym Wskazaniu na telos, cel lub zasadniczy motyw zjawiska Ukazaniu wewnętrznej struktury zjawiska w świetle telosu oraz Porównaniu z pokrewnymi zjawiskami religijnymi.
Stosunek do religii Ogólna charakterystyka Według R. Otto źródłem religii jest uczuciowa reakcja na numinosum. Najważniejszą cechą religii jest jej irracjonalność i uczuciowy element. Podstawowym pojęciem używanym przez R. Otto jest numinotyczność – łac. numen, czyli bóstwo. Doświadczenie numinotyczne charakteryzujące wyznawcę każdej religii, jest jednak poza możliwością wypowiedzenia. Numinosum charakteryzuje się niesamowitością, dziwem. Przedmiotem świadomości numinotycznej jest mysterium, lecz tylko negacja i paradoks są środkami do jego ogarnięcia. Z jednej strony to mysterium tremendum, tzn. przedmiot pełen grozy, wywołujący lęk. Z drugiej strony to mysterium fascinans – przedmiot pociągający, fascynujący jak nic innego. Najważniejsze jest nieredukowalne (antyredukcjonizm) uczucie, przeżywanie sfery sacrum, w stosunku do której ma się odczucia ambiwalentne- strach i lęk oraz fascynację.