Słownik geograficzny Królestwa Polskiego dla roku 1884 podaje, że Dąbrowa Wielka (niem. Elsendorf) była dużą wsią położoną na południowym krańcu powiatu bydgoskiego. Mieszkało tu 493 osób (488 ewangelików, 3 katolików, 8 Żydów) w 62 domach. Nieopodal znajdowała się także wieś Dąbrowa Mała (niem. Mittenwalde), w której mieszkało 192 mieszkańców (190 ewangelików, 2 katolików) w 22 domach. Jak wynika z podziału wyznaniowego, przytłaczającą większość mieszkańców stanowili Niemcy.
Podczas powstania wielkopolskiego Dąbrowa Wielka znalazła się czasowo pod kontrolą oddziałów polskich usiłujących zbliżyć się do Bydgoszczy. Dla upamiętnienia walk w 1932 r. postawiono pomnik powstańca w Dąbrowie (w miejscu, gdzie poległ pierwszy powstaniec, 18-letni Olejniczak). W styczniu 1920 roku na mocy traktatu wersalskiego miejscowość znalazła się w granicach odrodzonej Polski. Przywrócono wówczas polską nazwę miejscowości Dąbrowa Wielka.
Spis ludności z dnia 30 września 1921 r. wykazał, że wieś Dąbrowa Wielka wchodząca w skład powiatu bydgoskiego liczyła 410 mieszkańców (2 Polaków, 408 Niemców), którzy zamieszkiwali 74 domów. Była to obok Chrośny i Dąbrowy Małej wieś o największym udziale Niemców w populacji.