Gniewowo graniczyło wówczas z Przysieką Starą od gaju zwanego Warist, w którym stał kopiec narożny dzielący Gniewowo, Przysieką Starą i Nielęgowo do kopca narożnego wsi Gniewowo, Przysieki Starej i Parska.
W 1258 ksiązę wielkopolski Bolesław Pobożny transumował dokument z 1181 zawierający zatwierdzenie posiadłości klasztoru lubińskiego oraz przyznał mu różne dochody książęce z tych wsi. Do listy posiadłości klasztornych ze wspomnianego dokumentu dodano na końcu wieś Gniewowo. W 1294 książę wielkopolski Przemysł II potwierdził przywilej wydany przez Przemysła I z 1242 wymieniając posiadłości klasztorne, a w tym m.in. Giewowo.
W 1400 opat lubiński wszedł w spór sądowy z Janem Gryżyńskim o Wławie oraz o granicę pomiędzy Gryżyną, a Wonieściem i Gniewowem. W 1413 sędziowie polubowni wraz ze starostą generalnym wielkopolskim ustalili granice pomiędzy Gryżyną, a wsiami Wonieść i Gniewowo. Jezioro Wonieść miało należeć do klasztoru lubińskiego, tak daleko jak sięga woda. Odpływ z jeziora w kierunku rzeki Obry do 3 pali miała należeć do klasztoru lubińskiego, a za 3 palami do Borka z Gryżyny oraz jego braci. Na odpływie tym obie strony sporu mogły stawiać jazy do łowienia ryb. Zabroniono natomiast stawiania młynów oraz grobli.