W 1444 Stefan opat lubiński zawarł w Solcu ugodę ze Stanisławem byłym opatem lubińskim. Były opat Stanisław otrzymał w dożywocie wsie Wonieść oraz Gniewowo, przyrzekając posłuszeństwo obecnemu opatowi oraz obiecując oddać te wsie, gdyby otrzymał inne beneficjum. W 1445 Stanisław wydzierżawił wsie Wonieść i Gniewowo Dzierżkowi Leszczyńskiemu. W 1452 Stefan opat lubiński, posiadacz Wonieścia i Gniewowa pozwany został przez Dziersława Leszczyńskiego z Chełkowa.

W 1460 król polski Kazimierz IV Jagiellończyk oznajmił, że klasztor lubiński udzielił mu na 2 lata swoich wsi Wonieść oraz Gniewowo w celu zastawienia ich na cele publiczne. Obie wsie wraz z folwarkiem oraz jeziorem zostały zastawione kasztelanowi połanieckiemu Janowi z Chełma w województwie krakowskim za 1300 złotych węgierskich, a opat własnym kosztem je wykupił. Król zwolnił klasztor lubiński od stacji królewskiej z tych dwóch wsi, dopóki nie zwróci klasztorowi sumy 1300 złotych węgierskich. W 1461 Wojciech opat lubiński wraz z konwentem sprzedał czynsze na dobrach klasztornych na wykup wsi Wonieść i Gniewowo z tego zastawu.