W 1412 odnotowano drogę publiczną wiodąca z Grodziska do Kiełpina. W 1431 król polski Władysław Jagiełło zatwierdził klasztorowi w Obrze szereg historycznych dokumentów, a w tym m.in. nadanie wsi Kiełpiny z 1287 księcia wielkopolskiego Przemysła II. W 1496 król polski Jan Olbracht na skargę opata oberskiego, że poborcy pobierają tytułem poradlnego jeden wiardunek od łanu rocznie z dóbr klasztornych, w tym także m.in. z Kiełpin, ustanowił w tych dobrach poradlne wysokości dwa grosze z łanu

Miejscowość odnotowały historyczne rejestry podatkowe. W 1510 wieś należąca do opactwa oberskiego miała 12 kmieci oraz pół łana osiadłego, a sołectwo liczyło dwa łany. W 1530 odnotowano pobór podatków z 7 łanów, a z karczmy 3 grosze. W 1580 pobór odbył się z 10 łanów, dwóch łanów opuszczonych, dwóch łanów sołectwa, 6 zagrodników, trzech komorników oraz jednego najemnego robotnika od pługa zwanego ratajem.

W 1531 opisano okolicę przy okazji rozgraniczenia wsi Kiełpiny, Kijakowa i Powodowa przez Jakuba opata oberskiego oraz Wawrzyńca Powodowskiego.