Zofii. 1683 – odbudowano kościół z inicjatywy proboszcza Jana Sebastiana Jaroszewicza (konsekracja 1683). Budowniczym był Sebastian Kowalski. 1685–1705 – dzierżawcą wsi był Remigiusz Grochowski. XVII/XVIII w. – dzierżawcami byli Dunin-Wąsowiczowie. 1702 – król August II zatwierdził dla Lubczy 10 jarmarków rocznie. Wieś stała się dużym i ważnym ośrodkiem gospodarczym w regionie. 1746 – miał miejsce pożar drewnianego kościoła. 1771–1772 – w Lubczy mieściła się kwatera główna konfederatów barskich, w której przebywał Kazimierz Pułaski. do 1772 r. – wieś była królewszczyzną w województwie sandomierskim. 1772 – ostatnim królewskim dzierżawcą wsi był Hiacynt Ogrodzki. Lubcza została włączona do kamery austriackich dóbr rządowych. Ogrodzki odkupił wieś od Austriaków. 1772–1918 – wieś znalazła się w zaborze austriackim w Królestwie Galicji i Lodomerii. 1754 – miały miejsce bunty miejscowych chłopów przeciwko uciskowi dzierżawcy Siedleckiego. 1756 – dzierżawcami wsi był Stanisław Leszczyński i jego żona Teresa. 1759 – budowano trzeci, drewniany kościół pw. św. Mikołaja, z inicjatywy ks. Stanisława Dunin-Wąsowicza (konsekracja 1779). Na cmentarzu przykościelnym znajdowała się kaplica pw. św. Walentego. 1776 – wieś znajdowała się w cyrkule Pilzno i dekanacie pilzneńskim.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Lubcza (województwo małopolskie) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.