Zabitych ludzi chowano w ogrodach, ponieważ Niemcom nie pozwalano opuszczać swoich podwórzy. W późniejszym czasie niektóre ciała zostały przeniesione na przykościelny cmentarz. Na czas walk o Prudnik w kwietniu i maju 1945 Rosjanie tymczasowo ewakuowali do Strzeleczek mieszkańców Prudnika i okolicznych wsi, w tym Lubrzy. Niemcy wrócili do Lubrzy 9 maja 1945.
Od marca do maja 1945 powiat prudnicki znajdował się pod kontrolą radzieckiej komendantury wojskowej. 11 maja 1945 polska administracja przejęła władzę cywilną w powiecie prudnickim. Wówczas w Lubrzy została osiedlona część polskich osadników z góralskich wsi w Małopolsce – z Naprawy, Łętowni, Pcimia, Toporzyska oraz miasta Jordanów koło Suchej Beskidzkiej a także przesiedleńców z Kresów Wschodnich. Górale wybrali swoją Radę Narodową z przewodniczącym Kozłem z Sułkowic i wójtem Józefem Majerkiem z Naprawy. Miejscowy oddział Milicji Obywatelskiej utworzyli mężczyźni z małopolskich oddziałów partyzanckich. 16 lipca 1945 założoną polską jednostkę ochotniczej straży pożarnej. Osadnicy podjęli uchwałę, według której ich nowe miejsce zamieszkania miało otrzymać nazwę Nowa Naprawa. Nazwy tej w 1945 używano urzędowo. Oficjalna zmiana nazwy na Lubrza miała miejsce 12 listopada 1946. Na pamiątkę tego faktu jedna z ulic we wsi otrzymała nazwę Nowej Naprawy.