Według spisu ludności z 1 grudnia 1910, na 1300 mieszkańców Lubrzy 1266 posługiwało się językiem niemieckim, a 34 językiem polskim. W 1921 w zasięgu plebiscytu na Górnym Śląsku znalazła się tylko część powiatu prudnickiego. Lubrza znalazła się po stronie zachodniej, poza terenem plebiscytowym.
W okresie II wojny światowej w Lubrzy pracowali robotnicy przymusowi z Polski, m.in. z miejscowości: Jaroszowice, Kocoń, Bujaków, Wodna, Balin, Żurada, Bobrek, Kielce, Izdebki, Brzezinka, Tomaszów Mazowiecki i Dąbrowa Górnicza. W styczniu 1945 przez Lubrzę przeszły kolumny więźniów niemieckich obozów koncentracyjnych. W toku tzw. „marszu śmierci” wiele osób zmarło lub zostało zamordowanych przez Niemców. Lubrza była bombardowana przez sowieckie lotnictwo. Większość mieszkańców pozostało we wsi, część ewakuowała się w stronę dawnej granicy czechosłowackiej przez Krzyżkowice lub Trzebinę. Armia Czerwona wkroczyła do Lubrzy 18 marca 1945 w ramach operacji górnośląskiej. Sowieci rozpoczęli w Lubrzy falę kradzieży mienia i gwałcenia kobiet. Według niemieckich raportów wojennych, czerwonoarmiści zastrzelili 19 mieszkańców wsi. Rozstrzelano m.in. rodzinę Strieganów (przeżyła ranna Johanna Striegan), ich dwie sąsiadki, a także żonę piekarza o nazwisku Hildebrand, ponieważ bronili niepełnoletnich dziewczyn przed zgwałceniem.