Wieś powstała w pierwszej połowie XIII w. n.e. o układzie owalnicy z lancetowatą nawsią, znajdująca się przy drodze łączącej Oleśnicę Małą z Łukowicami Brzeskimi i Brzegiem. Pierwotny układ wsi składał się z owalnego placu w środku, wokół którego wyznaczono miejsce na kościół i karczmę, a na wyznaczonych działkach powstały domy z budynkami gospodarczymi. Z centralnego placu wychodziły obydwie drogi, jedna prowadząca do Jankowic Małych i Chwalibożyc oraz druga prowadząca do Kolnicy i Kłosowa. Z czasemu układ ten uległ zatarciu na skutek podziałów działek dokonywanych w procesie ich dziedziczenia przez spadkobierców.
Wieś założył w 1226 r. zakon templariuszy z komandorii w Oleśnicy Małej, którzy otrzymali zamek myśliwski i las w Oleśnicy Małej wraz z wsiami Brożec i Jaworów od księcia śląskiego Henryka I Brodatego i jego żony Jadwigi w latach 1220-1227. Owczary są wraz z Chwalibożycami, Częstocicami, Kowalowem i Kłosowem jednym z kilku wsi założonych przez templariuszy w okolicy. W 1230 r. wieś miała powierzchnię 42 łanów, z czego 6 stanowiły wolne łany, a jeden stanowił Widmut, czyli własność kościelną. Wieś należała do zakonu templariuszy do czasu likwidacji zakonu w 1312 r.. W kwietniu 1241 r. wieś została spalona przez najeżdżających Polskę Mongołów. Wśród ok.