Do najbardziej znanych monumentalnych spektakli Reinhardta należał Das Mirakel (Cud), oparty na tekście modernistycznego poety Karla Vollmöllera. Spektakl ten miał premierę w hali londyńskiej Olimpii w Boże Narodzenie 1911 roku, a wystawiany był później w Wiedniu (1912), Berlinie (, 1914) i Nowym Jorku (1924). O rozmachu Reinhardta świadczy „Großes Schauspielhaus” – teatr, zorganizowany przez niego w 1919 roku w Berlinie na byłej arenie cyrku Schumanna, przeznaczonej do rozgrywania widowisk masowych. Od roku 1920 do 1938 był dyrektorem artystycznym festiwalu teatralnego w Salzburgu, gdzie co roku na rynku Starego Miasta wystawiany był jego spektakl Jederman.
Ze względu na żydowskie pochodzenie Reinhardta, po przewrocie hitlerowskim wisiała nad nim groźba prześladowania. Udał się więc na emigrację do Paryża. Inscenizował tam gościnnie w sezonie 1933/34 w teatrze „Pigalle”, adaptację straussowskiego Nietoperza. Po Anschlussie Austrii w 1938 roku Reinhardt osiadł w Wielkiej Brytanii, a następnie wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie został naturalizowany w 1940 roku. Zmarł trzy lata później w Nowym Jorku na zapalenie płuc po udarze mózgu.