Źródła historyczne odnotowały młyn zbożowy istniejący we wsi. W 1434 scholastyk poznański Mikołaj Sumiński, który pełnił funkcję regensa w Trojanowie toczył proces sądowy z Sędziwojem Wojnowskim dowodząc, że nie podniósł pogrodek grobli stawu młyńskiego w Trojanowie i nie zatopił młyna w Wojnowie. W 1435 strony miały przedstawić po dwóch szlachciców i dwóch młynarzy, którzy jako arbitrzy wydali wyrok a strony miały go przestrzegać pod karą umowną 100 grzywien. W 1448 ponownie odnotowano młyn w Trojanowie. W 1472 biskup poznański Andrzej Bniński „nadał przezornemu Jakubowi z Budziszewa dawno zbudowany i zrujnowany młyn w Trojanowie w dziedziczne posiadanie”. Z tego co pobierze młynarz przy mieleniu] 1/3 miała należeć do młynarza, a 2/3 do biskupa. Młynarz miał co roku utuczyć dwa wieprze dla biskupa, a trzeciego dla siebie. Dokument zaznaczał, że młynarz miał ponosić koszty naprawy młyna, z tym, że w razie potrzeby biskup dostarczy i dowiezie do młyna drewno budowlane oraz pokryje 2/3 kosztów sprawienia kamieni młyńskich, a 1/3 kosztów pokryć miał młynarz. Grobla miała być naprawiana wg starego zwyczaju i jeśli zajdzie taka potrzeba będzie to biskup da młynarzowi krzaki i zarośla, tak jak wskaże Sędziwój z Soboty aktualny regens Trojanowa.