Po śmierci Karola Jezierskiego wdowa samotnie prowadziła majątek; była też działaczką Polskiej Macierzy Szkolnej oraz założycielką ochronki dla dzieci służby folwarcznej. Gospodarowała tu do pożaru w 1921 r., następnie właścicielem został Jerzy Krzymuski h. Radwan (1902-1975), wnuk Edwarda Karnkowskiego (syn Marii). W okresie międzywojennym majątek od brata przejął Kazimierz hr. Krzymuski, ożeniony z Zofią Werner h. Miron. Za czasów Krzymuskich we wsi utworzono Kółko Rolnicze (1929 r.), Straż Pożarną (1932 r.) i zlewnię mleczarską (1934 r.). W 1934 r. majątek nabył dalszy krewny Zofii Krzymuskiej, Edward Henryk Werner h. Miron, multimilioner, minister skarbu w międzywojennej Polsce. Ożeniony był z Zofią Heleną Kalinowską, z którą miał córkę Zofię Helenę (ur. w 1910 r. ). Ta 28 grudnia 1933 r. wyszła za Antoniego Dunina h. Łabędź (ur. w 1907 r. w Granówku), z którym miała troje dzieci, w tym syna Stanleya (Stanisława), ożenionego później z Elsie Ivancich i najmłodszą Magdę, która później wyszła za Japończyka. Antoni był synem Rodryga i Łucji Taczanowskiej herbu Jastrzębiec. Bogusławice dostali oni od Edwarda Wernera w posagu, w zamian za sprzedany majątek Ruchocice k. Grodziska Wlkp. W okresie międzywojennym Bogusławice dzieliły się na część A, w skład której wchodziła Kolonia Bogusławice i folwark Goraj oraz część B - tzw.