Wg spisu z 1921 Gródek miał 79 domów oraz 486 mieszkańców, w tym 398 Ukraińców i 30 Żydów. Władze II Rzeczypospolitej nie wyraziły zgody na ponowne otwarcie cerkwi, a w 1938 jej budynek rozebrano w toku akcji rewindykacyjno-polonizacyjnej. Z cerkwią związany jest cmentarz prawosławny, użytkowany do końca II wojny światowej, a następnie porzucony w związku z wywiezieniem ludności tego wyznania.
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa zamojskiego.
Zabytki
grodzisko średniowieczne identyfikowane z grodem WołyńA. Poppe, Gród Wołyń, Z zagadnień osadnictwa wczesnośredniowiecznego na pograniczu polsko-ruskim, „Studia Wczesnośredniowieczne” 4, 1958, s. 227–300.. Wg kronikarza Nestora koło grodu w dniu 22 lipca 1018 roku Bolesław Chrobry pokonał wojska księcia kijowskiego Jarosława Mądrego (Bitwa pod Wołyniem). Gród ten funkcjonował od czasów Awarów, a następnie od czasów kształtowania się państwa Piastów w X wieku. W XI wieku został opanowany przez Rurykowiczów i istniał do 1240 roku, gdy został zniszczony podczas najazdu mongolskiego. Grodzisko w Gródku nad Bugiem ma wymiary 112×97 m, a cały zespół osadniczy obejmujący gród i przylegające wsie mógł zajmować 15 hektarów. Gród był ośrodkiem handlowym, o czym świadczą znaleziska m.in.