Stosowano je zarówno w walce pieszej (kyūjutsu), jak i konnej (yabusame).
Europa Łucznicy stanowili ważny element sił zbrojnych wikingów. Norwegów opisywano jako „sławnych łuczników”, a w Szwecji liczebność oddziałów określano liczbą łuków, analogicznie do „szabel” w kontekście broni białej. Łuków używali także skandynawscy królowie, a niektórzy wikińscy strzelcy wyborowi zapisali się w historii.
Do znanych promotorów łucznictwa należeli m.in. Wilhelm Zdobywca oraz Karol Wielki. Doświadczenia związane z wykorzystaniem łuczników zostały przez Anglo-Normanów wykorzystane podczas podbicia Walii w 1284 roku.
Anglia mały|Pomnik Robin Hooda w Nottingham. Typowy łucznik angielski nie nosił miecza.
Na przełomie XIII i XIV wieku Edward I wprowadził do powszechnego użytku tzw. łuk walijski, jako podstawowe uzbrojenie najbiedniejszych warstw społeczeństwa powoływanych do służby wojskowej. Łucznicy byli zazwyczaj wyposażeni w łuki oraz krótką broń białą. Z reguły nie posiadali opancerzenia;