Z części grup judeochrześcijan wyodrębniały się nowe wspólnoty (ebionici, nazarejczycy, elkezaici, nikolaici i szymonianie). Sukcesywnie aż po IV wiek wspólnoty judeochrześcijańskie schodziły na boczny tor chrześcijaństwa. Ostateczny kres ich istnienia przyniósł najazd perski (wojna bizantyńsko-sasanidzka) w VII wieku.
Terminologia Termin „judeochrześcijaństwo” jest współczesny – nie występuje w żadnym chrześcijańskim tekście antycznym. Starożytne źródła chrześcijańskie określały tę grupy chrześcijan w zróżnicowany sposób. Autor Dziejów Apostolskich (Dz 15,5) określał, że są to „niektórzy nawróceni ze stronnictwa faryzeuszów”, praktykujący obrzezanie i zachowujący Prawo. Paweł z Tarsu określał „iudaizantes” przeciwstawiających się jego misji wśród pogan i domagających się zachowywania przepisów Prawa Mojżeszowego jako „fałszywych braci” (Gal 2, 4). Ireneusz z Lyonu wspomina o heretyckich judeochrześcijanach, do których dołączyli wyznawcy gnostyckiej sekty elkazaitów, i nazywa ich „ebionitami”. Hieronim ze Strydonu nazywał ich „christiani iudaizantes” lub „christiani iudaei”. Euzebiusz z Cezarei nazywa ich raz „Żydami”, a w innym miejscu „Hebrajczykami”. Tertulian i Epifaniusz z Salaminy wspominali o „nazarejczykach”. Taką nazwę na początku V wieku w Afryce używał także Augustyn z Hippony.