Zarówno u Orygenesa jak i Justyna Męczennika najczęściej spotyka się termin „wierzący Żydzi”. Z kolei w zachodniej części Cesarstwa Rzymskiego judeochrześcijanie byli określani jako „symmachianie”.

Określenia „judeochrześcijanie” jako pierwszy użył niemiecki uczony, biblista i teolog Ferdinand Christian Baur w publikacji: „Die Christuspartei in der korinthischen Gemeinde, der Gegensatz despetrinischen und paulinischen Christentums in der altesten Kirchen, der Apostel Paulus in Rom” w 1831.

Geneza, rozwój i ramy czasowe Geneza i ekspansja judeochrześcijan jest związana z osobą i działalnością Jezusa z Nazaretu. Także jego pierwsi uczniowie i apostołowie byli Żydami przestrzegającymi judaistycznych zwyczajów oraz wymogów Prawa Mojżeszowego. Ich działalność rozwijała się w łonie rabinizmu biblijnego. Praktykowali obrzezanie, świętowali w szabat, podczas świąt pielgrzymich (hebr. szalosz regalim): Pesach, Szawuot i Sukkot odwiedzali Świątynię w Jerozolimie, zachowywali judaistyczne posty. Żydowscy judeochrześcijanie byli pierwszymi braćmi wspólnoty w Jerozolimie (por. Dz 1,12–14; 2,1–41;