Od tego czasu Kościół judeochrześcijański, odgrywający początkowo ważną rolę w Kościele jerozolimskim, tracił stopniowo znaczenie, a etnikochrześcijanie, wstępując do Kościoła, nie musieli już poddawać się obrzezaniu, ale jedynie zachowywać wymagania przymierza Noachickiego.
Jak wskazywał Marcel Simon, profesor historii religii na uniwersytecie w Strasburgu, wpływ judaizmu na kształtowanie się chrześcijaństwa trwał jeszcze do IV wieku.
Po wejściu w życie postanowień Edyktu mediolańskiego (313) chrześcijanie pochodzenia żydowskiego zostali uznani za sektę żydowską. Materialne i duchowe dziedzictwo judeochrześcijan uległo zniszczeniu. Badanie i odtwarzanie jest obecnie możliwe głównie na podstawie nielicznych zachowanych pozostałości materialnych, w tym ossuariów z rejonu Jerozolimy.
Kwestia definicji Próby definiowania judeochrześcijaństwa napotykają na trudności związane z jego zróżnicowanym postrzeganiem na dwóch głównych płaszczyznach – religijnej i etnicznej. Próby opisania zjawiska wewnętrznie zróżnicowanego powodują, że powstaje wiele zróżnicowanych definicji.