4,32–35) i stanowili główny trzon Kościoła apostolskiego. W pierwszym okresie po zmartwychwstaniu liczebność wyznawców wzrosła gwałtownie, a dołączali zarówno Żydzi, jak i prozelici i wyznawcy nawróceni z pogaństwa. Główną rolę w jerozolimskiej wspólnocie odgrywali judeochrześcijanie. Tam zyskiwali oparcie w osobach apostołów Piotra, Jakuba i Jana. Wspólnoty judeochrześcijańskie powstawały także w Palestynie, w Damaszku, na Cyprze, w Fenicji, Antiochii, Koryncie, Macedonii oraz w Rzymie. Społeczności judeochrześcijan były zróżnicowane – do 70 roku n.e. nie istniał normatywny judaizm, więc taka różnorodność zapatrywań Żydów przenosiła się do społeczności judeochrześcijańskiej.
Według Jeana Daniélou okres judeochrześcijański trwał od początków chrześcijaństwa do mniej więcej połowy drugiego wieku. Jednak już około roku 50 apostołowie zgromadzeni na Soborze jerozolimskim (zob. Dz 15) ustalili, że chrześcijanie są wolni od obowiązku zachowywania szczegółowych kultowych przepisów Prawa Mojżeszowego, co spowodowało uwolnienie nowej religii od nakazów i religijnych praktyk judaizmu.