Poszkodowany przewożony był w kabinie po prawej stronie, gdzie lekarz mógł podejmować akcję ratowniczą i monitorować stan chorego. dźwigowej (SM-2D) – wariant wyposażony w hydrauliczny dźwig z wyciągarką o nośności 120 kg i prędkości podnoszenia 0,6 m/s, umiejscowiony w kabinie po prawej stronie obok drzwi. Ta wersja wykorzystywana była w do celów ratowniczych nad lądem oraz wodą.
Użytkownicy Użytkownikiem większości wyprodukowanych SM-2 było ludowe Wojsko Polskie, do którego trafiło 80 maszyn. Pięć seryjnych śmigłowców wyeksportowano, a jeden pozostał w wytwórni.
Własnością WSK Świdnik pozostał drugi prototyp, wystawiony w 1961 roku w barwach cywilnych na Międzynarodowych Targach Poznańskich, ale nie wpisany do rejestru cywilnych statków powietrznych. Drugim śmigłowcem zakładów pozostał S202016, o znakach SP-SAP, na którym prowadzono próby łopat laminatowych i używano w zawodach śmigłowcowych. W 1975 roku został przekazany do Muzeum Lotnictwa i Astronautyki w Krakowie, a skreślony z rejestru w 1977 roku. Trzeci śmigłowiec WSK Świdnik o znakach SP-SFA został przekazany w 1971 roku z wojska (nr S203018) i służył do lotów dyspozycyjnych.