Siirt) do dziś używają lingwonimu dimbilîRamazan Eroğlu, Folklorê Dewanê Madira, Xelika û Çirê ê Siirt Baykan (Siirt Baykan Meşelik, Ardıçdalı ve Çukurca Köylerinin Folklor Çalışması), Bingöl: Bingöl Üniversitesi Yaşayan Diller Enstitüsü Zaza Dili ve Edebiyatı Anabilim Dalı, 2019, s.9, 14-15, 20, 59, 87.. Natomiast mianem dimilkî nazywają swój język mieszkańcy okręgów Çêrmûg (tur. Çermik) i Şankuş (tur. Çüngüş) w prowincji Dîyarbekir (tur. Diyarbakır), okręgu Sêwregi (tur. Siverek) w prowincji Riha (tur. Şanlıurfa) oraz okręgu Aldûş (tur. Gerger) w prowincji Semsûr (tur. Adıyaman) oraz okręgu Motkî (tur. Mutki) w prowincji Bidlîs (tur. Bitlis). W literaturze naukowej nazwą tą określa się niekiedy także dialekt południowy. kirdkî [kɨrdkiː]: eliptyczna forma słowa kurdkî ‘kurdyjski’, przy czym należy zastrzec, że słowo to jeszcze w epoce przednowożytnej nie miało znaczenia czysto etnicznego – oznaczało po prostu mieszkańca gór. Nazwa ta, zapewne pochodzenia jeszcze przedirańskiego, odcisnęła się wyraźnie na onomastyce regionuTh. Bois, „Kurds, Kurdistan” [w:] Encyclopedia of Islam, t. V, Leiden: E. J. Brill, 1986, s. 447-449.. Kurdyjskim nazywano nie tylko narzecza irańskie z Górnej Mezopotamii i Anatolii Wschodniej, lecz także i lokalne odmiany języka tureckiego.