– inwokacja, ostatnim Adiaŭo – epilog. Pierwsza część jest propagandowa, opisuje historię esperanta (czas wojny) i wspomina Zamenhofa oraz Leo Belmonta, podejmuje dyskusję z esperanckimi literatami (jak pisarz Julio Baghy). Część druga znowu nawiązuje do muzyki i jest poematem. Część trzecia to naśladownictwo antyku, szczególnie Horacego. Ta część uważana jest za najwybitniejszą formę wyrazu, najbardziej klasyczną i charakterystyczną dla Kalocsayego. Część czwarta to zbiór sonetów nawiązujących do Szekspira. Izolo wydane rok po śmierci poety (1977), stanowi najwybitniejsze dzieło literatury esperanckiej obok poprzedniego tomu Kalocsayego i dzieł Julio Baghy'ego.
Poezja Kalocsayego najczęściej analizowana jest ze względu na owo ponowne tworzenie mitu początku, antyku i ogólnie całej tradycji artystycznej za pomocą własnego futuryzmu, wychodzenia poza rozumowe pojmowanie, a jednak w wielu wierszach poeta dowodzi swego związku z katastrofizmem (na przykład wiersz La celoj ĉie dronis) i egzystencjalizmem (Brulanta saliko). W wielu wierszach opisuje także wojnę – te wiersze były inspirowane poezją Horacego.