mogą one bowiem pochodzić bezpośrednio z granicy między płaszczem a jądrem lub powstawać dopiero w górnym płaszczu. Istota problemu polega na wątpliwości, czy ze względu na obecność w płaszczu wyraźnych granic sejsmicznych (np. granicy leżącej na głębokości 660 km) możliwe jest nieprzerwane wznoszenie się gorącego materiału przez całą jego grubość. Często proponuje się model mieszany, w którym gorące masy skalne wznoszą się od granicy między płaszczem a jądrem, a w górnym płaszczu następuje rozmycie ich zarysu i uformowanie się nowego systemu pióropuszy, częściowo dynamicznie niezależnego od tego występującego w dolnym płaszczu. Wątpliwość ta jest połączona z dyskusją nad charakterem konwekcji termicznej w płaszczu, która również może być dwupiętrowa.
Ze względu na pewną niejednoznaczność danych sejsmicznych wątpliwa jest również identyfikacja poszczególnych pióropuszy. Jako że większość znanych "pióropuszy" występuje w strefach i tak aktywnych sejsmicznie (np. grzbietach śródoceanicznych), istnienie w tych rejonach plam gorąca może być również tłumaczone bez przywoływania źródeł z głębokiego płaszcza. Również charakterystyczny obraz pióropusza, w którym pod szeroką "głową" ciągnie się długi "ogon" nie zawsze pasuje do odpowiednich struktur tektonicznych na Ziemi.