Cechy twórczości Iwanowa Twórczych ideałów Iwanow poszukuje w przeszłości (Starożytność, Średniowiecze, Bizancjum, do którego rzadko nawiązywali inni poeci). Tam odnajduje „prawdziwy symbolizm”, „organiczną kulturę”, którą przeciwstawia kulturze burżuazyjnej, odzwierciedlonej w utworach starszych symbolistów. Jako teoretyk młodszego pokolenia symbolistów krytykuje dekadentyzm i impresjonizm, obecny w poezji starszych symbolistów. Według Iwanowa zadaniem symbolistów jest ucieczka od indywidualności i intymności w sztuce i stworzenie narodowej, syntetycznej sztuki, która będzie odbiegać od iluzji, opisywać obiektywną rzeczywistość. Poeta nie powinien dążyć do samotności, jest on zobowiązany do bycia „głosem ludu”. Iwanow odrzuca parnasistyczną zasadę sztuki dla sztuki i przechodzi do sztuki religijnej, realistycznego symbolizmu. W liryce podstawową techniką poetycką powinna być nie metafora, a mit religijny, będący „wyższą rzeczywistością ludzkiego ducha”.