Główne tematy poezji Iwanowa: śmierć i następujące po tym odrodzenie, rozpacz i nadzieja. Motywy zmartwychwstania i gloryfikacji ofiarnego cierpienia wyróżniają twórczość Iwanowa, w porównaniu z poezją starszych symbolistów, gdzie ważny był temat beznadziei. Podstawą poezji Iwanowa jest „optymistyczny początek”. Poeta nie podzielał pesymizmu starszych symbolistów. Dekadencka samotność i rozpacz są w jego twórczości na drugim planie. Na pierwszym: uroczystość, poszukiwanie Boga, mistyczna miłość, przezwyciężająca śmierć. W odróżnieniu od impresjonistycznej poezji starszych symbolistów, poezja Iwanowa oparta jest na harmonii, jedności i integralności. Pisarz próbuje odnaleźć własny sposób na wyrażenie symbolizmu. Ekspresja subiektywnych, indywidualnych refleksji nie jest typowa dla jego poezji. Wiele z wierszy poety zbliżonych jest do ody, dytyrambu. Wydają się być stworzone na potrzeby rytuałów, uroczystej deklamacji. Poezja Iwanowa jest „chłodna”, bogata w anachronizmy, wytworne frazy, a także statyczna, obiektywna, majestatyczna i niemelodyjna. W wierszach prawie nie występują czasowniki. Ulubionymi stopami metrycznymi pisarza są jamb i trochej.