Indywidualnie największe sukcesy osiągnął podczas mistrzostw świata w Chanty-Mansyjsku w 2003 roku, gdzie wywalczył złoty medal w biegu indywidualnym, wyprzedzając Vesę Hietalahtiego z Finlandii i Ricco Großa. Trzy dni wcześniej zdobył też srebrny medal w biegu pościgowym, rozdzielając Großa i kolejnego Fina, Paavo Puurunena. Dwa lata wcześniej, na mistrzostwach świata w Pokljuce, był trzeci w sprincie, ulegając Rosjaninowi Pawłowi Rostowcewowi i Włochowi René Cattarinussiemu. W tej samej konkurencji zajął również drugie miejsce na mistrzostwach świata w Östersund w 2008 roku, przegrywając z Maksimem Czudowem z Rosji oraz trzecie mistrzostwach świata w Pjongczangu rok później, plasując się za Bjørndalenem i kolejnym Norwegiem - Larsem Bergerem.
Jego olimpijski debiut miał miejsce podczas igrzysk w Lillehammer w 1994 roku, gdzie zajął 46. miejsce w biegu indywidualnym i siódme w sztafecie. Na rozgrywanych cztery lata później igrzyskach w Nagano wywalczył złoty medal w biegu indywidualnym, zostając pierwszym od 26 lat norweskim mistrzem olimpijskim w tej konkurencji (na ZIO 1972 wygrał Magnar Solberg). Na tej samej imprezie był też ósmy w sprincie, a wspólnie z Egilem Gjellandem, Ole Einarem Bjørndalenem i Dagiem Bjørndalenem zdobył srebrny medal w sztafecie.