uzbrojenie takie zamontowano przed wojną także na „Galatei”, a na „Arethusie” w 1942 roku. „Aurora” była wyposażona jako okręt flagowy niszczycieli floty metropolii i różniła się od okrętów bliźniaczych brakiem katapulty i wodnosamolotu, zastąpionych przez dodatkowe pomieszczenia sztabowe. Na wszystkich okrętach jednak w okresie 1940–1941 zdemontowano wyposażenie lotnicze, montując w zamian dwa stanowiska poczwórnych działek przeciwlotniczych 40 mm „pom-pom” oraz do 8 pojedynczych działek 20 mm. Podczas wojny wyposażono je także w radary i trójnożne maszty zamiast palowych; poza tym nie przechodziły większych modernizacji. Powyższe modernizacje wojenne, polegające głównie na wzmacnianiu uzbrojenia plot., spowodowały zwiększenie wyporności okrętów o ok. 700 ton.
Opis konstrukcji Ogólnie konstrukcja okrętów przypominała pomniejszony typ Amphion / Perth (rozwinięcie typu Leander z naprzemiennym układem siłowni) – skrócony o ok. 15 m z uwagi na mniejszą liczbę wież artylerii głównej i z cieńszym opancerzeniem, o podobnym schemacie. Opancerzenie stanowił burtowy pas pancerny grubości 57 mm, chroniący siłownię okrętu (na ok. 35% jego długości) i przykrywający go pokład pancerny 25,4 mm.