W drugiej z technik nadajnik o zmiennej częstotliwości kontrolowany był przez koło kodowe, które zmieniało częstotliwość w przewidywalny sposób. Patenty te dały podstawy pod wykorzystywaną dzisiaj technologię FHSS. Idea zmiany częstotliwości podczas nadawania sygnału pojawiła się również w książce Johannea Zennecka „Wireless Telegraphy” wydanej w Niemczech w roku 1908 oraz w kilku innych patentach z tamtych lat. Lecz pierwsze zastosowane w praktyce rozwiązanie opierające się na technologii zmiany częstotliwości zostało wynalezione przez aktorkę Hedy Lamarr. Opatentowała ona swoje rozwiązania w 1942 roku w patencie USA numer 2 292 387. Lamarr wielokrotnie słyszała od swojego męża Friedricha Mandla, producenta broni, o problemach ówczesnych sterowanych radiowo torped, których system sterowania można było łatwo zakłócić. Wpadła na pomysł, aby sygnał sterujący torpedami nadawać nie na jednej częstotliwości lecz na kilku przełączanych w regularnych odstępach czasu. Do synchronizacji nadajnika z odbiornikiem użyła systemu kart perforowanych. Kamieniem milowym w rozwoju systemów szerokopasmowych była książka „Spread Spectrum Systems”, opublikowana przez Roberta Dixona w roku 1976. Poprzednie publikacje były albo tajnymi raportami wojskowymi, albo akademickimi artykułami na różne tematy związane z systemami rozproszonymi.