Friedrich Lorentz kwalifikował go jako język, gdzie wyróżniał dwa główne dialekty: wschodnio- i zachodniosłowińskiFriedrich Lorentz, Slovinzische Grammatik, I, St. Petersburg 1903. Należy do pomorskiej grupy języków lechickich. Posługiwali się nią Słowińcy zamieszkujący Pomorze. Gdy teren ten znajdował się pod władzą Prus, a później Niemiec, ulegał on silnej germanizacji. Etnolekt ten przetrwał do początku XX wieku, a nawet śladowo do lat 60. XX w. – najdłużej we wsi Kluki, gdzie znajduje się obecnie skansen Muzeum Wsi Słowińskiej.
Klasyfikacja i terminologia Status słowińszczyzny jest przedmiotem sporów i jest powiązany z klasyfikacją etniczną i językową Słowińców. Część z nich identyfikowała siebie z ludnością kaszubską. Nazwa „Słowińcy” (pochodna od „Słowianie”) powstała prawdopodobnie po to, aby podkreślić łączność Kaszubów nadłebskich ze Słowianami, gdyż tereny przez nich zamieszkiwane były zdominowane przez Niemców. Fakt ten był interpretowany różnie. Prof. Zygmunt Szultka zakładał, że w tym kontekście „słowiański” znaczy „polski”.