Historia etnolektu Zasięg do połowy XIX w.Hieronim Rybicki, Kluki. Zarys dziejów, Grawipol, Słupsk 2003 s.12-13 Etnolekt słowiński powstał jako część języka pomorskiego na Pomorzu Zachodnim, na obszarze między Odrą a Parsętą. Sama nazwa Kaszubi pojawiła się w XIII w., wchodząc między innymi do tytulatury książęcejBarnim I (ok. 1210–1278) „książę na Szczecinie”, tytułował się też księciem Kaszub T. Wróblewski, Etnograficzny zarys Pomorza Zachodniego, [w:] K. Ślaski (red.), Pomorze Zachodnie – Nasza ziemia ojczysta, s. 200..
W miarę upływu czasu zasięg etnolektu zmniejszał się w wyniku procesów germanizacyjnych, a zachodnia granica jego zasięgu przesuwała się na wschód. Pod koniec XVIII w. przebiegała ona z północy na południe, od Rowów przez Objazdę, Wrzeście i Damnicę oraz Dobieszewo, a więc około 15-20 km na wschód od Słupska.
W następnym wieku (1850 r.) przesunęła się już w pobliże granicy Prus Zachodnich (Pomorza Gdańskiego), pozostawiając poza strefą językową kaszubską Lębork. Jedynie pas nadmorski z Wierzchucinem, Sarbskiem, Łebą i Charbrowem oraz rejon nad jeziorami Łebsko i Gardno z najdalej wysuniętymi punktami na południe: Janowice, Stowięcino, Łojewo i na zachód – Objazdą i Rowami, pozostał obszarem, gdzie mówiono jeszcze po słowińsku.