rodzajnik określony (tìe̯n) działający na podobnych zasadach jak w języku niemieckim palatalizacja miękkich , oraz do odpowiednio , oraz zapisywanych jako ħ, ђ i χ̌, np. ħĩχăc – kichać; ђĩbăc – gibać; χ̌ĩlĕc – chylić. palatalizacja , oraz poprzedzonych samogłoską przednią do odpowiednio: , oraz zapisywanych jako ḱ ǵ i χ́. bylaczenie czyli zanik podziału między ł oraz l. Podobnie jak w języku dolnołużyckim, w celowniku występują końcówki -ɵjʉ̇, -ejʉ̇ (obok -ʉ̇) (por. dłuż. dub:duboju, pjakaŕ:pjakarjeju). Zachowana została liczba podwójna jako osobna kategoria gramatyczna.
Gramatyka Gramatyka słowińska wykazuje cechy typowo słowiańskie, jak: odmienność rzeczowników, przymiotników, czasowników, zaimków i liczebników, formy porównawcze i stopniowanie. Zachowuje liczbę podwójną, która obecnie występuje tylko w słoweńskim i łużyckich językach słowiańskich. Wiele z jej końcówek gramatycznych różni się od końcówek we współczesnym kaszubskim.