za relacją Ottona Knoopa, słowińskiego chłopa), nie używali zaś terminu „Słowińcy”. Poprawnym terminem wydaje się więc „Kaszubi nadłebscy”, gdy już po niemal całkowitej ich germanizacji określali się jako „Lebakaschuben”.
Kaszubi nadłebscy, podobnie jak sąsiadujący z nimi Kabatkowie oraz Kaszubi z Helu, byli w większości luteranami (w odróżnieniu od zdecydowanej większości pozostałych Kaszubów, u których dominował katolicyzm). Jest to skutkiem tego, że Kaszubi-ewangelicy ulegli szybciej germanizacji, wchodząc w skład grupy etnicznej tzw. Pomrów (Niemców pomorskich).
Cechy Mowę słowińską cechowało, większe niż w innych dialektach, nasilenie cech pomorskich, wspólnych z dialektami zachodniolechickimi. Wiele zmian zaszło pod wpływem odcięcia od bezpośredniego wpływu gwar polskich i germanizacji, np. pod koniec okresu istnienia zanikły opozycje spółgłosek twardych i miękkich oraz dźwięcznych i bezdźwięcznych.
Przykładowe cechy szczególne dla etnolektu słowińskiego: