W roku 1879 dokonano remontu III kondygnacji wieży i jej zwieńczenia, oraz umieszczono daty: 1706–1897. W 1898 roku przebudowano wschodni szczyt budynku. Gdy później, w 1898 roku, uszkodzeniu uległa także górna część wschodniego szczytu, została ona rozebrana na szerokość nawy głównej i odbudowana – tym razem w nawiązaniu do dawnych form, o ile udało się je ustalić. Niestety, przy tej rekonstrukcji nie wykorzystano formówek (kamieni profilowanych), które w starszych częściach budowli zachowały się m.in. w pasie kordonowym.
Charakterystyczny dla późnogotyckiego budownictwa na Pomorzu płaski łuk w zamknięciach okien nie został przy tych odnowieniach zastosowany. Na wschodnim szczycie, po usunięciu uznanego za późniejszy dodatek tzw. , wobec braku możliwości ustalenia pierwotnego układu zwieńczeń filarów środkowych, wprowadzono jednolitą kompozycję w formie stopniowanego szczytu.