W następnym okresie powstały dwie konkurencyjne koncepcje – paryski magistrat chciał linii przeznaczonej w szczególności dla potrzeb ruchu pasażerskiego, obsługującej wyłącznie miasto i pozostającej pod zwierzchnictwem władz lokalnych, podczas gdy kompanie kolejowe i organy państwowe (Prefektura, Rada Stanu, Administracja Dróg i Mostów) optowały za przedłużeniem istniejących linii kolejowych kończących się dworcami czołowymi, Métro de Paris, Musée des transports urbains, interurbains et ruraux. Dostęp 20 kwietnia 2015 r., w którym to rozwiązaniu nowe linie zostałyby włączone w istniejące trasy podmiejskie i regionalne. Konflikt pogłębiły różnice polityczne między lewicowym magistratem Paryża a rządem pozostającym od lat w rękach konserwatystów, jak również brak autonomii władz miejskich, które podlegały prefekturze (Paryż utracił autonomię w 1871, a odzyskał ją dopiero w 1976 r.).
Między 1856 a 1890 r. powstało kilka projektów, z których żaden nie został wprowadzony w życie. Od strony technicznej rywalizują ze sobą koncepcje linii nadziemnych poprowadzonych na wiaduktach, na wzór pierwszych sieci metra w Stanach Zjednoczonych, i linii podziemnych.