E-2B Kongres Stanów Zjednoczonych postawił w stan oskarżenia US Navy za zakup niesprawdzonych technologii. Aby zapobiec odpowiedzialności wytwórnia Grumman wraz z marynarką wojenną rozpoczęły program modernizacyjny samolotów. Stare urządzenia komputerowe na dyskach bębnowych zamieniono na wersje cyfrowe Litton L-304. W ten sposób pierwszy E-2B oblatano 20 lutego 1969 roku i następnie poddano modernizacji 49 sztuk E-2A. Były one stopniowo przywracane do służby w latach 1969-1971. Cztery E-2A przerobiono na TE-2A. Modernizacje były rozwiązaniem przejściowym i konieczne było unowocześnienie samolotu. Rozpoczęto program P3I, na mocy którego zmieniono radar na AN/APS-111, który przysłużył się powstaniu radaru AN/APS-120. Dawał on możliwość wykrywania celów ruchomych na lądzie i dla tego radaru powstała nowa wersja samolotu E-2C.
YE-2C Dwa E-2A przerobione na prototypy E-2C.
E-2C Basic Charlie / Group 0 20 stycznia 1971 roku został oblatany pierwszy zmodyfikowany prototyp. Dzięki udanym próbom został przyjęty do produkcji seryjnej i pierwszy samolot z linii montażowej został oblatany 23 września 1972 roku.