Modernizacje samolotu można określić w punktach: silniki T56-A-422 o mocy 4910 KM każdy zostały zastąpione przez T56-A-425 nowy system komputerowy Litton OL-77 (dwa komputery Litton L-304) Radar AN/ALR-59 PDS – lokalizował fale elektromagnetyczne Nowa owiewka nosowa. Dłuższa o 40 cm Montaż anten na krawędziach natarcia stateczników pionowych – pokrycie radarem 360*. montaż systemu nawigacji inercyjnej AN/ASN-92 montaż systemu informacji o kursie i wysokości AN/ASN-50 komunikacja: 5 radiostacji UHF, 2 radiostacje VHF, łącze transmisji danych Link-4, system identyfikacji „swój-obcy” AN/APX-72 lub -76 Modernizacja oceniona została bardzo wysoko. Samolot dostał prawdziwie nowoczesną awionikę oraz ekonomiczne i mocne silniki. Czas lotu mógł teraz wynieść 4 godziny, a po lądowaniu załoga naziemna potrzebowała 15 minut do przygotowania samolotu do kolejnego patrolu. Łącze transmisji danych pozwalało na przekazywanie informacji samolotom F-14 Tomcat. W 1976 roku E-2C otrzymały nowszy radar AN/APS-125, którzy działał w systemie dooplerowskim. Pozwalało to na automatyczne śledzenie celów lądowych.