W 1980 roku przeprowadzono drugi program modernizacji: nowy radar AN/APS-138 i antena w systemie TRAC-A – odporność na zakłócanie i brak martwych pól nowy system wykrywania i lokalizacji fal elektromagnetycznych – AN/ALR-73 PDS komputery o pamięci 48 kb (wcześniej 16 kb) odporna na zakłócenia radiostacja AN/ARC-182 Have Quick Do 1988 roku US Navy odebrała 55 samolotów w obu wersjach, a pierwsze ich bojowe użycie miało miejsce 15 kwietnia 1986 roku podczas operacji „El Dorado Canyon” w Libii.
E-2C Group I / Group II Dzięki niezamknięciu linii produkcyjnej E-2C można było kontynuować budowę samolotów Group I. Zmodyfikowano w nich: nowy radar AN/APS-139 – obserwacja i śledzenie celów lądowych i odporność na zakłócenia nowe komputery Litton wydajniejszy system chłodzenia nowe silniki T56-A-427 o mocy 5100 KM każdy Dzięki nowym silnikom spalanie spadło o 13% co przełożyło się na wydłużenie czasu lotu do 6 godzin, zasięgu do 2708 km, pułapu do 11 000 metrów i prędkości do 480 km/h. Łącznie powstało 18 sztuk Group I, które weszły do służby w 1988 roku w jednostkach Floty Atlantyckiej. Planowane było przerobienie wszystkich samolotów Group 0 na I ale koszt przeróbek przekraczał wyprodukowania nowego samolotu. Postanowiono wycofać je do 2010 roku i zastąpić samolotami Group II.