„Janczarom” z „Cahiers” nie chodziło jednak o tak rozumiany styl autorski; wzorem dla nich była przede wszystkim wierność strukturze starożytnej tragedii greckiej oraz regułom klasycznego kina hollywoodzkiego. Stąd też krytycy „Cahiers” cenili przede wszystkim uniwersalne wartości Zachodu, co miało wpływ na ich preferencje filmoznawcze.
Większe znaczenie od tekstu Astruca miał artykuł Truffauta pod tytułem O pewnej tendencji kina francuskiego, opublikowany w „Cahiers du cinéma” w 1954. Truffaut przedmiotem oskarżenia czynił w nim scenarzystów i oraz ich kino „tradycji jakości”, którego reprezentanci, tacy jak Jean Delannoy, Claude Autant-Lara oraz René Clément, reprezentowali zdaniem krytyka fałszywy „realizm psychologiczny”, bliski twórczości Gustave’a Flauberta. Toteż kinu jakości Truffaut przeciwstawiał prawdziwych autorów-reżyserów: Jeana Renoira, Roberta Bressona, Jeana Cocteau, Jacques’a Beckera, Abla Gance’a, Maxa Ophülsa, Jacques’a Tati i . Artykuł Truffauta zapoczątkował tzw. politykę autorską, która polegała na uprawomocnieniu reżyserów filmowych jako potencjalnych autorów.