na początku wyrazu, po samogłoskach i po ъ, ь ju юг, пью, адъютант jug, pju, adjutant po л u любовь, лютня lubow´, lutnia po innych spółgłoskach iu сюда, тюльпан siuda, tiulpan я na początku wyrazu oraz po samogłoskach i po ь, ъ ja январь, рьяный janwar´, rjanyj po л a пуля, слякоть pula, slakot´ po innych spółgłoskach ia пряжа, пять priaża, piat´
Wymowa Pewne cechy wymowy rosyjskiej nie są uwzględniane w transkrypcji:
О nieakcentowane wymawia się niemal jak /a/, np.: вода́ (woda) – /wa|da/, коро́ва (korowa) – /ka|rowə/, пу́сто (pusto) – /|pustə/. Nieakcentowane е i я (oraz а po ч, щ) wymawia się pośrednio między /e/ i /i/ (//), np. весна́ (wiesna) – /wi|sna/, пятно́ (piatno) – /pi|tno/, часы́ (czasy) – /czisy/. Rosyjskie miękkie s´, z´ są mniej miękkie od polskich ś, ź, brzmią trochę jak sj, zj w jednej głosce. Połączenia си, зи należy więc wymawiać możliwie twardo, jak w sinus, rozindyczyć. Ч, щ są zawsze miękkie. (Ж, ш, ц są zawsze twarde.) Brzmią jak polskie ć i ś. Щ można też wymawiać jako podwójne miękkie sz. Rosyjskie l jest zawsze miękkie. Brzmi pośrednio między l i j. Przy jego wymowie należy przybliżyć całą przednią i środkową część języka do podniebienia.