Trójcy na Solcu.
Jego ojciec był wychowankiem Instytutu Głuchoniemych. Prawdopodobnie pracował w młodości jako urzędnik, później otworzył zakład snycerski. Matka prowadziła prywatną dwuklasową szkołę elementarną dla dziewcząt – najpierw przy ul. Hożej 7, później przy ul. Nowogrodzkiej 40. Oboje rodzice wywodzili się ze zubożałej drobnej szlachty, która po upadku powstania styczniowego migrowała do Warszawy i innych dużych miast. Rodzina Starzyńskich kultywowała tradycje insurekcyjne i patriotyczne. Najstarszemu synowi nadano imię Roman, na cześć dziadka po kądzieli – uczestnika powstania listopadowego, oraz brata matki – poległego w powstaniu styczniowym.
W 1895 roku Starzyńscy przenieśli się do wsi Sierżniki pod Łowiczem, a następnie do samego Łowicza (według innego źródła najpierw zamieszkali w Żyrardowie). W Łowiczu ojciec prowadził zakład artystyczno-rzeźbiarski, sprzedając swoje wyroby na miejscowym jarmarku. Jadwiga Starzyńska podjęła natomiast pracę w żeńskiej szkole w Żyrardowie, w której w latach 1896–1899 uczyła języka polskiego, geografii i matematyki. Brak jest informacji, czy w okresie pracy rodziców w różnych miastach Stefan i jego bracia pozostawali pod opieką jednego z nich, czy też przebywali u krewnych na wsi.