o znoszeniu ordynacyj rodowych (), która przewidywała możliwość zniesienia ordynacji, fideikomisów lub majoratów na wniosek posiadacza lub wojewody. Wnioski o zniesienie ordynacji rozpatrywały sądy apelacyjne, przy czym w przypadku ordynacji utworzonych aktami Państwa Polskiego sprzed 1795 r., powiernictw o szczególnym znaczeniu dla kultury narodowej oraz obejmujących lasy o powierzchni przekraczającej 2500 ha potrzebna była zgoda Rady Ministrów (art. 3 ustawy). Powiernictwa te zostały ostatecznie zlikwidowane dekretem PKWN z 8 października 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (P. Stec, Powiernictwo w prawie polskim na tle porównawczym, Zakamycze 2005, rozdz. I.2)..
W okresie po powstaniu styczniowym termin ziemiaństwo był węższy niż termin szlachta, gdyż wskutek rozrostu rodzin szlacheckich i klęsk narodowych związek szlachty z posiadaniem ziemi został zerwany. Z drugiej strony termin ziemiaństwo nie obejmował tylko szlachty, ale też liczną grupę osób pochodzenia miejskiego i ludowegoZiemiaństwo w pracy społecznej: praca zbiorowa pod kier. Stanisława Miklaszewskiego, Rada Naczelna Organizacji Ziemiańskich, Warszawa 1929, s. 8.. Pojęcie ziemiaństwa nie pokrywało się w pełni z pojęciem inteligencji. W wyrazie ziemiaństwo o wiele mocniej podkreślany był charakter zawodowy warstwy, aniżeli w poprzednim terminie szlachty.